|
soğuk,ürperiyor içim ve sen düşüyorsun aklıma...yalnızlığımı hep gizliden gizliye senle bozduğum an…damlaların gözlerimden sıcacık süzüldüğünü ve dudaklarımı yarıp tuzlu tadını hissettirdiğini anımsarım o an.suskunluğumla kamufle etmek isterim seni düşündüğümü…ve seni düşünmeyi bile paylaşmayacak kadar bencilleşmek isterim...Seni dalgın bakışlarımda gizlerim kimse görmesin diye en dikkatli ve ayık hallerde.....Seni anlamak isterim sana olan sevgimi tanımak,sarılmak isterim gerçeklere sana sarıldığım gibi…
Saçların nerden geldiğini bilmediğim bir rüzgara karşı tel tel havalanmakta yere bakan gözlerin bin yılların derin anlamını taşımakta,dudaklarını bin yıllarca konuşmamışçasına durgun ve suskun görürüm.ben seni her hatırıma getirdiğimde gözlerim bir anda etrafı görmez kısa bir süreli karanlıktan sonra aniden güneş doğar ve biraz sonra denizin yüzeyinde yakamozların eşliğinde bir bankta oturmuş seni görürüm.Sen nedense hep böyle bir anda ve hep aynı halde böyle görünürsün.Hiç büyümüyorsun ve değişmiyorsun hayallerimde…Ve hiç yağmurla karda yağmıyor
Bilmiyorum…ve anlatamıyorum belkide ben hiç böyle olmadım böyle bir anı hiç yaşamadım….biliyorum tüm olanları ama bir türlü kendimi inandıramıyorum senin olmadığına ve tüm bunların hayal olduğuna...sonsuza kayan bir boşlukta düşüyorum en sonunda zihnen intihar edecekken seni gördüğüm hayaller geliyor hatırıma ve kıyamıyorum o seni içinde beslediğim masum hayallerime.Çünkü onlar benle yaşamakta ve benim yok oluşum onların öksüz yetim kalması ve bir daha görülmemesi demek oluyor.İşte bu bana o sonzuzluğa karşı koymayı bile göze aldırıyor.Ağlarken döktüğüm göz yaşları bir anda kendini daha sıcak olan sevinç,mutluluk göz yaşlarına bırakıyor.Artık boşluğa tutunmayıda öğreniyorum.Ve bu haliyle yaşamayı öğreniyorum hayatı….
Ve seni düşünüyorum gözlerim kapalı,başım arkaya yatık bir şekilde.Sonra tanrının canı acıyor bana ve benim hayallerime.Emrediyor melaikelerine alın onu ve diriltin topraktaki güzel faniyi…Bir anda hayallerimde hep gördüğüm o denizin kenarında buluyorum kendimi,hemen az ötede sen yine aynı şekilde bir bankta oturmuş bana bakmakta ve gülümsemektesin tebessümlü bir eda ile.ben hafif kısa bir kaç adımla sana doğru geliyor ve daha sana yaklaşmadan duraksıyor inan o sonsuza düşüşün bile yaratamadığı bir derin ürperti yaşıyorum.Ve bir anda tüm gerçekleri .. o anda anlıyorum yada sanıyorum .O an hakikati yani seni değil hayallerimi sevdiğimi ve aslında sana değil hayallerime tutulduğumu anlıyorum.Sana doğru gelen adımlar bir anda sonsuza boşluğa tekrar düşüyor ve tekrar başa dönüyorum.Bir an anlıyorum ki benim sevgim sana varıncaya kadarmış ve ötesi yokmuş.
Melaikeler bile bir anlam veremiyor,tanrının sonsuz acımasız ve sonsuz merhametli gözlerine bakıyorlar.konuşmuyorlar konuşamıyorlar.Tanrının bir oyunu olduğunu anlayan melaikeler bir anda oradan uzaklaşıyor ve alet olmak istemiyorlar benim kutsal hayallerimle oynanan oyuna.Sonsuz bir saygı ile eğilerek milyarlarcası tek tek önleri dönük ve gözleri yaşlı kanatlarını bile çırpamamanın takatsizliği ile bir anda yok oluyorlar...Ve bende anlıyorum bir oyunun için diğer bir oyuna kurban olduğumu ve öyle bir sızlıyor ki yüreğim işte bu anda yüreğim olmadığını anlıyorum.Çünkü tanrının halen oyuna devam ettiğini görüyorum.
Daha binlerce anlamakla ve anlamamakla geçiyor zaman.En sonunda farkına varıyorum ki tanrıyı ben yaratmışım.Onun elinden kurtulmanın tek yolunun bende gizli olduğunun ayırdına varıyorum.Sonra tanrıya dönüp yok ol diyorum tüm korkularıma meydan okuyarak.Bir anda tanrı yok oluyor.ve etrafımda ki her şeyin birer perde gibi tükenmeyen ve bitmeyen sonsuz katmanlar halinde yok olduğunu görüyorum.Her şey denizin suyunu çektiği gibi yok olduğunu izliyorum korkulu gözlerle.Sonra sen yok oluyorsun,sonra hayallerim,sonra ben yok oluyorum…
İnan ben değil yarattığım ve kontrolümden çıkan tanrıydı sana ihanet eden.Çünkü ben hiç olmadım ki,senin ve tanrının olmadığı gibi….var olan tek şey hayallerimizdi. | 
